Over Hertstranen

Idee

Het idee voor Hertstranen stamt uit eind jaren negentig toen ik Frans (Vertaalwetenschap) studeerde aan de UVA. Geïnspireerd door de Franse symbolisten wilde ik een fin-de-siècle roman schrijven. Het was nogal experimenteel, zo hadden de personages geen namen (een overblijfsel hiervan is het personage Collegaatje) en speelde het hele verhaal zich af in een droomwereld. Eerlijk gezegd kwam ik niet verder dan dertig pagina’s, maar het idee om het ooit af te maken bleef in mijn hoofd sluimeren. Zes jaar geleden, na mijn scheiding, heb ik de draad weer opgepakt. Inmiddels is er weinig meer over van het initiële verhaal, maar de beklemmende sfeer is behouden.

De titel

De titel Hertstranen stamt nog uit de begintijd van het boek ruim dertig jaar geleden. Het hert speelt een belangrijke rol in de roman, het lijden wordt verbeeld door de tranen. Hertstranen is een vergeten woord uit de middeleeuwen waarin het de aanduiding was voor het harsachtige goedje dat herten in hun ooghoek verzamelen om hun gebied te markeren. Men dacht dat het geschikt was voor vele kwalen. De roman bevat veel mystiek en gaat over genezing van een verminkte ziel.

Thema’s

Hertstranen bevat diverse thema’s. Naast de typisch symbolistische thema’s als vergankelijkheid, lijden, eenzaamheid, het onderbewuste, vergetelheid, is de roman ook een reactie op de godsdiensttwisten in een wereld waar religie aan betekenis wint en dat alle stromingen dezelfde oorsprong hebben en er geen ware godsdienst bestaat.

Op de vraag van een meelezer of het de bedoeling was dat die af en toe moest lachen, antwoordde ik volmondig JA! Het verhaal is grotesk en bij vlagen absurdistisch en kan zeker geestig zijn. Schrijvers moeten zichzelf niet te serieus nemen.

Ontdekkingstocht

Hertstranen is een grote puzzel, met veel verhaallijnen en plots. Tot het einde aan toe wordt de lezer op het verkeerde been gezet. Namen, voorwerpen, personages, alles heeft een diepere betekenis. Het gaat vooral om de ontrafeling van Toxopeus, de mysterieuze hoofdpersoon.

Ook voor mij was het een grote puzzel om alles al schrijvende samen te laten komen. En ik ontdek nog steeds nieuwe symbolen en betekenissen, hoe gek dit ook klinkt. Dit heeft natuurlijk alles te maken met het onderbewuste, dat een belangrijk thema is in het boek. De naam van de oergodin, die in vele vormen en opzichten een belangrijke rol in het boek heeft, kwam ik op allerlei plekken tegen, van vakanties in Efeze en Tivoli. En zelfs in de naam van een auteursbureau.

Hertstranen is een boek dat zeker een tweede keer gelezen kan – en misschien zelfs moet  – worden!

Muziek

Om voor mijzelf de sfeer van het boek op te roepen heb ik eindeloos muziek van onder andere Einaudi (vooral Sotto falso nome), filmmuziek van The Piano, Melancholia en muziek van de documentaire Silk Road van Kitaro geluisterd. Inderdaad, allemaal filmmuziek en mijn boek leest ook als een film.

Nieuwe roman

Momenteel ben ik bezig met de voorbereidingen van een nieuwe roman met de naam De Beeldentuin, een Amsterdams sprookje en, u raadt het al, deze zal weer een symbolistisch karakter hebben!

Opgedragen

Hertstranen is opgedragen aan mijn lieve moeder die enkele maanden voor het verschijnen van het boek overleed.